Bij de dokter

Frits was sinds de zomer ontslagen en had, heel genant, de laatste tijd last van een oranje piemel. Bij het douchen ging het er wel weer af, maar het kwam steeds maar weer terug. Hij keek het nog een paar dagen aan, want hij had totaal geen trek in z’n huisarts. Helaas ontkwam hij er niet meer aan. Op vrijdagmiddag klopte hij totaal bezorgd aan bij de huisartsenpost. Hij had namelijk dat weekend een date via Lexa. Een of andere hoogblonde stoot met een flink laagje make-up op het smoelwerk,all the way from Musselkanaal kon het met Frits zeer goed vinden. Hij wilde niet dat ze schrok van zijn oranje geval. Bij de huisarts aangekomen stond hij achter een jongedame met een ferme bos ruikers voor de dokter. Naar verluidt om hem te bedanken voor de medicijnen die hij aan haar tante had voorgeschreven. “Hebben de medicijnen een beetje hun werk gedaan?” vroeg de dokter. Waarop de jongedame antwoordde: “Nee, dat niet, maar ik ben haar enige erfgenaam”. Hierop maakte ze meteen rechtsomkeert en huppelde de deur uit, de verbouwereerde dokter nog naroepend “U moet ze wel schuin afsnijden, dokter….dan staan ze wat langer!”

Frits had geen afspraak maar hij mocht wel meteen plaatsnemen in de wachtkamer. Links van Frits zat een graatmagere Nigeriaanse met een roomblanke krijsende baby op de arm en rechts van Frits een straatschoffie die eruit zag alsof hij zojuist door Badr Hari op niet zachtzinnige wijze de ArenA uit gehoekt was. Naast die jongeman zat een hoogblonde student met een diareebruin hockeyhoofd. Hij zei op bekakte toon dat hij dit jaar al een voetbalknie en een tennisarm had gehad maar nu was geveld door een golfbal. In een hoek zat een korfbalster met een bebloede keukendoek om haar hoofd. Ze was door de mand gevallen, zei ze. Na Frits stapte een pokdalige provinciaal met een steekwagen met daarop een soort van regenton binnen. Bleek dat de huisarts hem bij zijn laatste consult had gezegt kom over een jaar maar weer keer terug met je ochtendurine.

Na een half uur mocht Frits eindelijk naar binnen. De dokter bleek zo’n pikkie van 30, scheiding in de haardos, Thaise Rolex om de pols. Ralph Lauren polo met daarover losjes een witte doktersjas. “Wat scheelt eraan, meneer?” Waarop Frits hem met het schaamrood op de kaken toevertrouwde dat hij sinds een week of 4 last had van een oranje piemel. De dokter had werkelijk nog nooit zoiets gezien. Hij keek wat, pielde wat met een wattenstaafje. Gooide er wat Latijnse termen uit en kwam met de lumineuze vraag; “Wat doet u zoal de hele dag, Frits?”

Waarop Frits zei; “Pornofilms kijken en paprikachips eten.”

Advertenties

2 thoughts on “Bij de dokter

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s