Dierendag

We vieren moederdag, waarbij mama een zorgvuldig gepunnikte handtas kado krijgt. Uiteraard is er ook vaderdag, waarbij ik van m’n liefhebbende smurfen steevast een gekleide asbak kado krijg. Daarnaast is er ook nog secretaressedag, dag van de arbeid, wereld aidsdag, witte donderdag, goede vrijdag en Sacramentsdag. Kusjesdag heb je ook. Absurd natuurlijk. Alsof je niets vermoedend in de bus naar Haarlem zit en er komt een corpulente verkeersregelaar naast je zitten en gelijk een stevig potje met je wil tongen.

Vandaag is het dierendag. Doorgaans betekent dat een mooie kluif of een berehap met pindasaus voor de hond of extra blik Whiskas voor de poes. Maar uiteraard geldt het voor alle dieren. Zo belden er vanmorgen om 8 uur al 2 meisjes aan die vroegen of ik wilde doneren voor de zieke zeehondjes. Uiteraard heb ik het beste voor met de zeehondjes van Lenie ’t Hart. Maar stel, je bent een gezonde haring en je wordt in een ziek zeehondje gefrommeld, daar word je toch niet vrolijk van. Zo’n zeehondje eet 40 haringen per dag he. Daar hadden die meisjes nog helemaal niet aan gedacht.

Mijn gedachten gaan op 4 oktober ook steevast uit naar de pelikanen. Ik heb jarenlang een pelikaan als huisdier gehad. Roderick-Jan was zijn naam. Ik heb een geweldige tijd met hem gehad. Ik moest wel een enorm gevecht moeten leveren voordat hij me eindelijk vertrouwde. De eerste vier maanden heb ik doodsbang in m’n hoogslaper gelegen, met Roderick-Jan soeverein loerend, al staand op m’n wekkerradio. Meerdere malen heeft Roderick-Jan me in m’m gezicht gebeten omdat ik geeuwde als een makreel. Moest ik ‘s-nachts naar het toilet kwam ie in duikvlucht achter me aan. Hij wilde alles wat in huis ook maar enigzins bewoog meteen domineren. Was ik eens 5 minuten te laat thuis, lagen als represailles de goudvissen in de vensterbank te spartelen. Roderick-Jan had op slinkse wijze de sleutel van het aquarium weten te verkrijgen. Ik vergat zijn aanwezigheid weleens en als ik dan even juichte tijdens AVRO’s Weekendquiz of tijdens een puike pot voetbal op TV, dan hing hij alweer klapwiekend in m’n haar. Althans, toen ik nog haar had. Mijn coiffure had overigens meer weg van een struik andijvie. Tijdens Portugal-Nederland, op het WK 2006 (U weet wel, met die 16 gele prenten) heeft hij m’n hele harses kaal gevreten. Maar er ontstond toch langzaam een band. We waren elkaar aan het aftasten. Zat ik ’s avonds aan mijn bord boerenkool stampot dan vloog hij verkennend rondjes om mijn eettafel. Op zondag at ie altijd mee. Haalde ik een kilo kibbeling met ravigottesaus. Heerlijk vond hij dat. Ik kreeg Roderick-Jan zelfs zo gek dat hij voor me pinde. Al zat ie er met die enorme snavel steevast naast. M’n pelikaan en ik werden steeds intiemer. Vlak voor z’n dood zijn we nog All Inclusive naar Bodrum geweest. Hij kreeg zelfs een vreetbandje op maat. Twee weken lang zat hij loerend op de duikplank. Af en toe sloeg hij z’n vleugels uit voor een vlucht naar de snackcounter van het subtropisch zwemparadijs voor paar viskroketten. Je zag hem gewoon intens genieten. Niet veel later, op dierendag 2008 overleed hij. Hij zag wat pips. Vogelgriepje. Roderick-Jan moest preventief geruimd worden. Samen met m’n kerngezonde dwerghamster, goudvissen en m’n twee malthezers Leeuwtjes Deutekom en de Vries. Sindsdien besef ik dat zulke dagen geen garantie tot plezier bieden. Voortaan krijg ik elke dag een gekleide asbak, als de kids uit school komen en krijgt onze Labrador Joris elke dag een kluif van een meter.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s