Ik vertrek

Candlelightstem van de voice-over:

Berend gaat, na jaren in Pijnacker de SRV-man te zijn geweest, met zijn vrouw ondernemen in het buitenland. Ze emigreren naar Koeweit om daar een winkel in tweedehands bidetjes te gaan runnen”.

Of;

“Ab en Paul hebben na lang wikken en wegen de knoop eindelijk doorgehakt. Ze gaan een homobar uit de grond stampen in de Gazastrook”.

En vooruit, nog eentje;

“Willemijn en Rikkert-Jan hebben genoeg van alle regeltjes in Nederland en verhuizen met hun 9 kindertjes naar het oergezellige Noord-Korea alwaar ze een rolstoelvriendelijke camping gaan exploiteren”.

Zomaar drie volzinnen die de intro zouden kunnen zijn van de kaskraker “Ik Vertrek”. Voor de Twitterverslaafde die het format niet kent: dat is een docu waarin doodgewone stervelingen zoals jij en ik besluiten het roer radicaal om te flikkeren en een paar duizend kilometer verderop in den vreemde iets voor zichzelf gaan beginnen. Uiteraard gaat dit steevast gepaard met frustraties, deuren smijten, janken met lange uithalen, luie aannemers, corrupte burgemeesters, lekkages en financiële debacles.

Het format is heel simpel: kies een paar losgeslagen dorpsgekken, liefst overdreven naieve figuren waarvan je op voorhand al weet dat ze volledig kansloos zijn. Laat ze iets volstrekt debiels beginnen in een regio waar daar totaal geen vraag naar is.

Ze beginnen dan met een intro. Harmonieus, maar niet al te snugger gezin. Vader werk op de heftruck bij een kibbelinggroothandel. Moeder geeft blokfluitles en (al zenden ze dat niet uit, maar het zijn louter aannames) ontvangt in een verloren uurtje weleens heren tegen vergoeding. Zoon en dochter zitten op de VMBO en ondanks het leeftijdverschil van 3 jaar, zitten ze bij elkaar in de klas. Daarnaast hebben ze ook nog een geadopteerde dochter uit Friesland die de stiekem HAVO doet maar nog maar 7 is

Op een dinsdagavond in april vertellen vader Arnold en moeder Bep hun kroost dat ze een knakworstfabriekje gaan beginnen in Swaziland. De oudste dochter is in tranen. Heeft al visioenen dat ze met blote tieten rondhuppelt met een schoteltje in haar onderlip. De jongste dochter denkt er het hare van en de zoon des huizes vraagt zich enkel af of er wel een FEBO in Swaziland is. Uiteindelijk is het gezin unaniem accoord en zal vader Arnold de volgende ochtend onder toezicht van draaiende canera’s zijn ontslag indienen.

Zo geschiedde en hierna volgt steevast een afscheidsfeest vol warme tranen. Buurvrouw Gerda is ontroostbaar om de nieuwe huurders. Het schijnen twee veroordeelde Bulgaarse skimmers te worden. Oma Truus valt flauw bij het afscheid, maar dat scheen in het script te hebben gestaan. Oma kreeg daarvoor van producent Arnie Alberts een vrij te besteden boekenbon van 27,50. Bij afscheid krijgen alle genodigden een gezellige-foto-van-achterblijvers-in-wissellijst cadeau.

In Swaziland aangekomen blijken de toegangswegen tot hun nieuwe woning annex bedrijf te zijn afgesloten tot mei 2019. Gelukkig heeft Arnold nog 1397 Euro spaargeld bij zich. Als blijkt dat er in dat dorp ook nog geen internet en telefoon is staan de eerste zweetpareltjes zichtbaar op het pokdalige voorhoofd van vader Arnold.

Het gezin Biesterveld (overigens geen familie van Pommetje Horlepiep) wordt warm welkom geheten door het Stamhoofd van het dorp en zijn gevolg. Als begroeting komen er 10 saluutschoten. Saillant detail is dat ze dat niet met geweren doen, maar ouderwets met pijl en boog. Dat ze niet zo zuiver schieten merkte ze zoon des huizes toen hij rakelings een pijl langs zijn oog kreeg. Een schroeiplek in zijn linkerwenkbrauw is het levende bewijs.

Het pand waar de knakworstfabriek moet verrijzen staat al 30 jaar leeg en deed daarvoor dienst als indoor skibaan. Uiteraard moest eerst die afdaling eruit, maar die paste niet in z’n geheel door de deur. Tegenvaller dus. Arnold had duidelijk niet z’n huiswerk gedaan. Opvallend is ook dat de emigranten er altijd voetstoots van uit gaan dat het oer Hollandse adagium “afspraak is afspraak” ook deel is van het cultureel erfgoed van in dit geval Swaziland. Als je daar op zondagavond na studio sport een afspraak hebt met de loodgieter zodat dat gaslek verholpen wordt, mag je blij zijn als hij ergens in die zelfde week nog komt aankakken. Als de woedende man des huizes de loodgieter in kwestie eindelijk aan de telefoon krijgt en in steenkolenengels wanhopig vraagt wanneer hij dan wel komt, luidt het antwoord: “Tomorrow, tomorrow”. Wat in die bananenrepublieken vrij vertaald betekent het: “Ik zie wel óf en zo ja wanneer ik langskom”.

Het succes van deze inmiddels beproefde formule is hoogstwaarschijnlijk te danken aan het gegeven dat alle kijkers, waarvan het leeuwendeel zonder twijfel in een penopauze verkeert, stiekem precies dezelfde dromen hebben als de deelnemers. Alleen met dien verstande dat de kijkers er eindeloos over nadenken, piekeren en twijfelen om dan weer over te gaan tot de saaie maar o zo vertrouwde orde van de dag, terwijl de deelnemers de stap daadwerkelijk durven te zetten.

Dankzij de tv-avonturen van de intens dappere deelnemers kunnen alle lafbekken, de schrijver van dit blog zeker niet uitgesloten, voor een minuutje of vijftig ook hun droom (die doorgaans zal sterven in schoonheid) kunnen leven en beleven. Kunnen ze vast eventjes proeven aan hoe het zou zijn in het eggie. En hopen ze eigenlijk dat de deelnemers hard op hun smoel gaan in hun missie als zelfstandig ondernemer in het buitenland. Want dan voel je je zelf meteen een stuk beter omdat je wordt bevestigd in je keuze voor de veilige status quo. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet is zo gek nog niet, denk je dan zelfgenoegzaam terwijl je nog een lekkere hand pringles wegkauwt en je even een ferme teug neemt van je glas Lidl cassis.

Andersom, als ze na overwinning van tegenslag wel succes hebben en geluk vinden in hun nieuwe bestaan, voel je je als achterblijver meteen een loser. Een sukkel omdat je het zelf niet probeert. Diep in je hart weet je immers “Wie niet waagt blijft maagd”.

Sommige deelnemers mogen dan zeer infantiel te werk gaan in de uitvoering van hun plannen, ze beginnen zonder uitzondering wel allemaal met een overdaad aan sprankeling in hun ogen aan het avontuur. Ze zijn bereid er snoeihard voor te werken, uit de sloot te zuipen en door diepe dalen te gaan. Ze doen het toch maar.

Daarom maak ik een hele diepe buiging voor alle deelnemers aan “Ik Vertrek”. #Respect!

Want per slot van rekening lig ik nog steeds op m’n driezits met m’n pantoffels op tafel voor de TV.

Greetz,
@van_Rukhoven

Advertenties

6 thoughts on “Ik vertrek

  1. Geachte Heer Van Rukhoven met ontroering heb ik genoten van Uw literair meesterwerk genaamd Ik verrek …sorry Vertrek.
    Heb dus totaal in trans mijn koffertje gepakt ,volgepakt met ondergoed (ben in het bezit van een gezonde druiper) en sta nu klaar om te vertrekken.
    Gaarne had ik nog van U bijkomend advies bekomen aangaande een eventuele bestemming.
    Mijn IQ staat op het peil van een tien jaar oude diepvries ,maar met Uw ervaringen kwestie driezits plus een paar versleten pantoffels doen mij hopen op een welgemeend advies uwer seits.
    Met de grootste deelneming en in blijde verwachting hoogachtingsvol verblijvende en nog meer lulle koek groet ik U.
    Getekend de dorps idioot uit het Stadje Peer .Noord Limburg oftewel einde beschaving. T.Rooze.sen

  2. Fantastisch! ook het bericht boven dit hele kleine berichtje net zo fantastisch! ik ga nu naar Zwasiland want de worstjes komen aan per duikboot. gr Steen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s